دنيا به قدر امكان ، بسبب حذر كردن از ميل و افتتان ، كه : وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ « 19 » . و از حضرت علىّ بن الحسين عليهما السّلام وارد است كه : « مكتوب است در « انجيل » كه : طلب مكنيد علم آنچه را نمىدانيد ، و حال‌آنكه عمل نمىكنيد به آنچه مىدانيد ؛ علمى كه عمل كرده نشود به آن ، باعث ازدياد بعد و كفر است از حقّ تعالى » . و از حضرت ابى عبد اللّه وارد است كه : « عالم ، دو صنف است ؛ يكى آنكه بگيرد علم خود را ، پس او ناجى است ، و ديگرى آنكه ترك كند علم خود را ، پس او هالك است ، و به درستى كه اهل آتش ، متأذّى مىشوند از ريح عالمى كه ترك كند علم خود را ، و اشدّ اهل نار در ندامت و حسرت ، مردى است كه بخواند مردى را به سوى حقّ تعالى ، و اجابت كند او را به قبول ، و اطاعت كند پروردگار را ، و داخل كند او را در جنّت ، و داخل كند دعوت‌كننده را در آتش ، به سبب ترك علم و متابعت هوا و طول امل ؛ و متابعت هوا ، منع مىكند از حقّ ، و طول امل ، باعث مىشود نسيان آخرت را » . و نيز از آن حضرت وارد است : « اگر ببينيد عالمى را دوست به دنياى خود ، تهمت زنيد او را بر دين خود ؛ كه محبّ هرچه ، متعهّد محبوب خود است » . و نيز از حضرت رسول وارد است كه : « علماء ، امينان رسلند وقتى كه داخل نشوند در دنيا . عرض شد كه دخول ايشان در دنيا چون است ؟ فرمود : متابعت كردن سلطان ؛ و اگر چنين كردند ، حذر كنيد از ايشان به دين خود » . و نيز از حضرت ابى عبد اللّه ص وارد است كه : « هركه طلب كند علم را به جهت مباهات بر علماء ، يا جدال با سفهاء ، يا رجوع صور مردم به سوى خود ، پر كرده مىشود مقعد او از آتش ؛ به درستى كه رياست ، صلاحيّت ندارد مگر از براى اهل آن » . و نيز از آن

--> ( 19 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 284 رجوع شود .